پیامبر درونت را بیاب و به آن ایمان بیاور

باید خلق کنی، باید هرچیز از درون تو بجوشد، باید نماز خودت رو خلق کنی، هر کار دیوانه واری که کنی خلق کردنه. مثلا هر روز صبح پرده رو تکون بده و بگو شروع شد. چیزها رو تو شروع کن. نذار آفتاب بر تو طلوع کنه و صبحت شروع بشه. تو پرده رو تکون بده و بگو صبحم شروع شد. (اینها تمرین دیوونگی که فکر می کردی نیست، بلکه تمرین فاعلیت یا خالقیته)

معلم خوب کسی هست که 2 و 2 را به تو نشان بده اما نگه جوابش 4 میشه چون خالقیت رو از تو سلب کرده؛ فاعلیت رو از تو سلب کرده. و در مورد واجبات پیامبر اینکه واجبات از 1 دقیقه و 5 دقیقه و 15 دقیقه شروع میشه و اون پیامبری که بهت واجب کرده خیلی رئوف بوده که میگه اگه یادت رفت طلوع رو شروع کنی اشکالی نداره و بعدش بخون. واجبات از دقایق کم و مداوم شروع میشه و بعد 3 روز اعتکاف و بعد یک ماه روزه داری. همه اینها برای اینه که تو کارهات رو آگاهانه و از سر فاعلیت انجام بدی. مفعول ذهنت نباشی . مثلا همین دستشویی رفتن که چندین بار در طی روز انجام میدی تمرین خوبیه برای اینکه تو رو ثانیه ای از مغلوب بودن ذهن نجات بده. وقتی میگه با پای چپ برو دستشویی یعنی یک ثانیه مکث کن و ببین با کدوم پا داری وارد میشی. همین مکث و نگاه کردن تو رو لحظه ای از بند عادات و مفعولیت ذهن رهایی میده.

به پیامبر درون خودت ایمان داشته باش و واجبات خودت رو خودت پیدا کن و انجامش بده. حتی در بدترین و راکدترین وضعیت روحیت انجام بده چون فاعلیت آن مانند سنگی به برکه ی راکد مفعولیتت پرتاب میشه و تو رو به حرکت وامیداره و از گندیدن نجات میده.