پیامبر درونت را بیاب و به آن ایمان بیاور

کارهایی از درون تو جوشیده بود و برای خودت واجب کرده بودی اما همیشه این احساس رو داشتی که چرا من واجبات پیامبر رو انجام نمی دم و همیشه ترک شدن واجبات پیامبر موجب ترک شدن واجبات خودت می شد. از این موضوع درد می کشیدی و پیش دو سه نفر با حال محزون این اعتراف رو کردی که تارک الصلاه شدی. تا اینکه اون شب خواب دیدی مدت طولانی با دوستت صحبت کردی اما تنها کلیت حرفاش یادت بود که می گفت نگران نباش. البته کلمه نترس رو هم یادت بود. تا اینکه پس فردای اون شب، دوستت یا همکارت با یک استکان چای اومد پیشت و گفت باید خلق کنی، باید هرچیز از درون تو بجوشد، باید نماز خودت رو خلق کنی، هر کار دیوانه واری که کنی خلق کردنه. مثلا هر روز صبح بند پرده رو تکون بده و بگو شروع شد. چیزها رو تو شروع کن. نذار آفتاب بر تو طلوع کنه و صبحت شروع بشه. تو بند پرده رو تکون بده و بگو صبحم شروع شد. (اینها تمرین دیوونگی که فکر می کردی نیست، بلکه تمرین فاعلیت یا خالقیته) و گفت معلم خوب کسی هست که 2 و 2 را به تو نشان بده اما نگه جوابش 4 میشه چون خالقیت رو از تو سلب کرده؛ فاعلیت رو از تو سلب کرده. و در مورد واجبات پیامبر صحبت کرد. اینکه واجبات از 1 دقیقه و 5 دقیقه و 15 دقیقه شروع میشه و اون پیامبری که بهت واجب کرده خیلی رئوف بوده که میگه اگه یادت رفت طلوع رو شروع کنی اشکالی نداره و بعدش بخون.

خلاصه گفت به پیامبر درون خودت ایمان داشته باش و تو صحبتی در مورد این نکردی که بابا داشتی اینا رو انجام میدادی اما دو تا پیامبر درون و بیرون تداخل کرده بودن و تو ایمانت به هر دو رو از دست داده بودی!

واجبات پیامبر رو توضیح داد و گفت از دقایق کم و مداوم شروع میشه و بعد 3 روز اعتکاف و بعد یک ماه روزه داری. همه اینها برای اینه که تو کارهات رو آگاهانه و از سر فاعلیت انجام بدی. مفعول ذهنت نباشی . مثلا همین دستشویی رفتن که چندین با در طی روز انجام میدی تمرین خوبیه برای اینکه تو رو ثانیه ای از مغلوب بودن ذهن نجات بده. وقتی میگه با پای چپ برو دستشویی یعنی یک ثانیه مکث کن و ببین با کدوم پا داری وارد میشی. همین مکث و نگاه کردن تو رو لحظه ای از بند عادات و مفعولیت ذهن رهایی میده.

نوعی نماز خوندن هم پیشنهاد کرد که نمی دونست این نوع رو من یکساله انجام میدم و برای خودم نگهش داشته بودم اما بهش ایمان نداشتم.